Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna

31 stycznia teatr zaprasza na przedpremierę spektaklu Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna Ivo Brešana połączone z dyskusją z twórcami i aktorami. Jest to spektakl dyplomowy Grzegorza Reszki – absolwenta PWSFTviT im. Leona Schillera w Łodzi, obecnie studenta IV roku Akademii Teatralnej i Tomasza Walesiaka V roku Wydziału Scenografii warszawskiej ASP.
W głównej roli męskiej zobaczymy aktorkę – Dorotę Cempurę.
Autor sztuki, Ivo Brešan, pochodzi z Chorwacji. W Zagrzebiu studiował slawistykę i filozofię, a od 1955 roku zajął się pisaniem. Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna to pierwszy jego tekst, który odniósł niebywały sukces. Odebrany został jako ostra krytyka komunizmu i bardzo dobrze przyjęty zarówno przez widzów, jak i media. Brešan pisze również prozę i scenariusze. Przedstawienie... opowiada o nauczycielu pracującym w małej dalmackiej wsi, któremu władze zlecają zrobienie przedstawienia w celu ukulturalnienia chłopów. Na nieszczęście komuś przypomina się, że widział w Zagrzebiu przedstawienie Hamleta i ta właśnie sztuka zostaje wybrana do realizacji, mimo protestów nauczyciela. Jak się można domyślić, efektem tego jest mnóstwo komicznych sytuacji. – I nagle się okazuje, że ten tekst jest niesamowicie uniwersalny, że Hamletem może być każdy, niezależnie od szerokości geograficznej. W trakcie prób do tego spektaklu ci ludzie nieświadomie zaczynają wchodzić w swoje role. A wtedy dochodzi do prawdziwej tragedii. Brešan genialnie połączył historię duńskiego księcia z intrygą, która naprawdę rozgrywa się wśród tych ludzi – mówi reżyser, Grzegorz Reszka. Spektakl nie stracił na aktualności. Choć w podstawowej warstwie odczytano go jako satyrę „na jedynie słuszny ustrój”, był wykorzystywany jako artystyczny bunt przeciw socjalistycznej rzeczywistości, to jednak w szerszym kontekście opowiada o manipulacji człowiekiem. – Może to, z czym zmagają się bohaterowie z Głuchej Górnej, to nie walka z systemem, tylko z czymś, co siedzi głęboko w nas i odpowiednio zastymulowane pozwala bez skrupułów wyżynać się między sobą, przenosząc nienawiść z pokolenia na pokolenie – zastanawia się reżyser, który sięga po ten tekst już po raz drugi. Pierwszy raz wystawił go z Kompanią Teatralną Mamro – teatrem prowadzonym przez siebie w Białołęckim Ośrodku Kultury. Realizacja na płockiej scenie jest zarazem jego spektaklem dyplomowym na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie.
W spektaklu zagra wielu aktorów z zespołu teatru. W roli Andzi zobaczymy Kingę Suchan – studentkę ostatniego semestru Akademii Teatralnej w Warszawie. Przez dwa lata studiowała prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, z którego zrezygnowała, żeby realizować marzenie o aktorstwie. Zagrała w spektaklach: Zwiastowaniu w reżyserii Lembita Petersona w Teatrze Polskim w Warszawie, Weselu w reżyserii Jarosława Gajewskiego w Teatrze Collegium Nobilium w Warszawie (jako Gospodyni i Klimina), Piosenniku w reżyserii Andrzeja Poniedzielskiego w Teatrze Ateneum w Warszawie (jako TVKobieta), Harcach młodzieży polskiej w reżyserii Remigiusza Brzyka w Teatrze Imka w Warszawie. Za rolę w Harcach… otrzymała wyróżnienie na 31. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi.
Scenografię do spektaklu przygotował Tomasz Walesiak – kończący scenografię na warszawskiej ASP, kostiumy to dzieło Agnieszki Sasim, a choreografią zajęła się Katarzyna Kryczka – tancerka, choreografka, dyplomowana instruktorka tańca współczesnego i hatha jogi, filolog języka polskiego, absolwentka Chrześcijańskiej Szkoły Pantomimy, Dramy i Tańca oraz Akademii Praktyk Teatralnych w Gardzienicach. – Tekst sztuki Ivo Brešana stanowi interesujące zadanie dla scenografa. W projekcie przygotowanym pod adaptację reżysera Grzegorza Reszki starałem się dotknąć każdego z wymienionych przeze mnie aspektów sztuki Brešana; nieprzyjemną rzeczywistość zawrzeć w użytych materiałach, groteskę podkreślić perspektywiczną deformacją przestrzeni, która – poprzez brak wyraźnych aluzji do czasów czy miejsc – w moim zamierzeniu jest uniwersalna – mówi scenograf Tomasz Walesiak. W spektaklu pojawią się muzyka bałkańska i m.in. utwór Michała Lorenca Taniec Eleny z filmu Bandyta. Do tego utworu aktorzy zatańczą zbiorowy taniec swojej niemożności, bezradności. – To jakby taniec chocholi, taniec, który wyraża ich niemoc, to bolesna prawda o ich bezwoli – wyjaśnia choreograf Katarzyna Kryczka.
Spektakl ropocznie się o godzinie 19.00. Po nim odbędzie się dyskusja z twórcami połączona z konferencją prasową. Dyrektor Marek Mokrowiecki chciałby, żeby rozmowy z realizatorami i pokazy przedpremierowe sztuk weszły do stałego repertuaru płockiej sceny. Bilety na przedpremierę kosztują tylko 10 zł. Kolejne pokazy odbędzą się 1 lutego (premiera), 2 lutego, 10 lutego (spektakl przedpołudniowy).     (lesz)
fot. Waldemar Lawendowski