Płock nie ma prawa narzekać

Urząd Statystyczny w Warszawie na grudniowej konferencji prasowej w Płocku przedstawił wyniki swoich badań dotyczących ubóstwa w województwie mazowieckim w 2014 roku. Ze statystyk wynika, że najbardziej zagrożonymi powiatami są te na północy i południu województwa. Jest to drugie badanie związane z tym tematem, które pokazuje, że ubóstwo w ciągu 5 lat nie uległo poważnej zmianie.
Ubóstwo to zjawisko bardzo trudne do zdefiniowania. Według Banku Światowego jest to „niemożność osiągnięcia minimalnego standardu życiowego. Odnosi się to do osób, których standardy życia obniżają się do bardzo skromnych, ponieważ ich środki materialne czy socjalne są bardzo ograniczone”.
Urząd statystyczny określa trzy główne granice ubóstwa ekonomicznego. Pierwsza to granica ubóstwa skrajnego, która uwzględnia jedynie potrzeby podstawowe, czyli tak zwane minimum egzystencji. Życie poniżej tej granicy oznacza tzw. biologiczne wyniszczenie. Dane za rok 2014 wykazują, że 5.2% rodzin żyje w takich warunkach. Druga granica – ustawowa – to taka, w której rodzina może starać się o dodatki pieniężne z pomocy społecznej. 8,1% ludzi żyje poniżej tej granicy na Mazowszu. W trzeciej granicy, relatywnej, rodzina bądź osoba dysponuje połową średnich wydatków gospodarstwa domowego. Jest to „najłagodniejsza” granica, w której żyje ponad 11% ludzi. Po wyeliminowaniu Warszawy ze statystyk wszystkie wartości są o kilka procent wyższe, kolejno: 7,7%, 11,4% i 16,00%.
Według GUS-u głównymi przyczynami ubóstwa są bezrobocie, niskie wykształcenie, niepełnosprawność oraz wielodzietność. Stopa bezrobocia w powiatach płockim, sierpeckim i gostynińskim wahała się między 17% a 27%. W Płocku stopa ta wynosiła od 8,3% do 12,9%. W województwie mazowieckim bezrobocie dotyka głównie młode osoby w wieku 25-34 lat. Opr. JCH