Płocczanin w roli młodego kompozytora

Henryk Opieński przyjaźnił się ze Stanisławem Wyspiańskim i jemu zawdzięcza swój najlepszy portret. Dzięki lekcjom u Ignacego Paderewskiego dostał się na wymarzone studia do Akademii Muzycznej w Lipsku. Odwdzięczył się mistrzowi biografią, która doczekała się kilku wydań. O skrzypku, kompozytorze, dyrygencie, współtwórcy poznańskiego konserwatorium opowiada film „Henryk Opieński – zapomniany artysta” w reżyserii Krzysztofa Paluszyńskiego. Rolę młodego Opieńskiego zagrał płocczanin, student Akademii Muzycznej w Poznaniu Wiktor Mieczykowski.

Prace nad trwającym prawie godzinę filmem zostały już ukończone. Jego prapremiera odbędzie się w listopadzie w Poznaniu. – W polskiej kinematografii prawie nie ma filmów o muzykach. Opieński ze wszech miar zasługiwał, żeby zrobić o nim film. Jego niesamowitym życiorysem można by obdarzyć kilka osób. Mój film ma walor edukacyjny. Traktuje nie tylko o wyjątkowym człowieku, ale również o niezwykłych czasach, w jakich żył i tworzył – mówi reżyser Krzysztof Paluszyński. 
Henryk Opieński urodził się 13 stycznia 1870 roku w Krakowie. Tam ukończył gimnazjum. Nawiązał przyjaźnie z Lucjanem Rydlem, Stanisławem Estreicherem, Józefem Mehofferem i Stanisławem Wyspiańskim. Od 1884 roku uczył się gry na skrzypcach u Wincentego Singera w Szkole Muzycznej Towarzystwa Muzycznego w Krakowie. Chciał zostać zawodowym muzykiem, ale pod wpływem ojca rozpoczął studia chemiczne w Pradze. Jednocześnie pobierał lekcje skrzypiec u Ferdinanda Lachnera. Po ukończeniu politechniki pracował jako inspektor gorzelni w Żółkwi, później w Rzeszowie. W latach 1892-1894 studiował kompozycję u Władysława Żeleńskiego w Konserwatorium Krakowskim. W tym czasie zaręczył się z Anną Krzymuską i zaraz wyjechał do Paryża na dalsze studia muzyczne. Do swojej narzeczonej wysyłał długie listy. Wraz z innymi dokumentami dotyczącymi życia rodzinnego i zawodowego (znajduje się tam również korespondencja z Wyspiańskim i Mehofferem oraz z instytucjami muzycznymi), fotografiami i pamiątkami (batuty, obrazy, odznaczenia, porcelana, szarfy z wieńców pożegnalnych z pogrzebu Henryka) przechowuje je Fundacja Archiwum Helveto-Polonicum mieszcząca się we Fryburgu. Jak informuje reżyser, są plany, by te listy opublikować. 
W 1900 roku Opieński poślubił Annę Krzymuską, siostrę Julii Kisielewskiej (dyrektorkę II Gimnazjum Żeńskiego w Płocku). Jakiś czas był skrzypkiem, inspektorem orkiestry i dyrygentem chóru Filharmonii Warszawskiej. W 1904 roku rozpoczął studia w Lipsku u Arthura Nikischa (dyrygentura) i Hugo Riemanna (muzykologia). Po powrocie do kraju pracował w orkiestrze Teatru Wielkiego w Warszawie, był także kierownikiem muzycznym nowo otwartego Teatru Polskiego (sam skomponował muzykę do wielu przedstawień m.in. „Burzy” Szekspira).  Wykładał w Instytucie Muzycznym w Warszawie, założył pierwsze w Polsce czasopismo fachowe „Kwartalnik Muzyczny”. W 1912 roku wydał publikację „Dzieje muzyki powszechnej w zarysie”. W 1914 obronił na Uniwersytecie w Lipsku rozprawę doktorską.

Przyjaźń z Paderewskim 

Spotkali się we Francji, później w Szwajcarii. Tam Opieński spędził wraz z żoną i synem okres I wojny światowej. Paderewski zaprosił ich do swojej posiadłości Riond-Bosson pod Morges: 

Kup e-wydanie Tygodnika Płockiego .

Marta Kunavar