Parytet zachowano

Co prawda przygotowanie orędzia na Międzynarodowy Dzień Teatru powierzono w tym roku mężczyźnie, amerykańskiemu aktorowi Johnowi Malkovichowi, jednak na płockiej scenie królowały panie. Dorota Cempura i Iwona Kusiak odebrały nominacje do wręczanej przez Płockie Towarzystwo Przyjaciół Teatru Srebrnej Maski. Wyróżnione zostały też cztery aktorki grające w spektaklu Beauty 3.0. I choć ostatecznie kapituła nagrody zdecydowała o przyznaniu jej Jackowi Mące za role: Pana Jourdain w spektaklu Mieszczanin szlachcicem oraz Anioła Stróża w Kochankach nie z tej ziemi, to jak żartował dyrektor teatru Marek Mokrowiecki – „parytet zachowano”.
Obchody Międzynarodowego Dnia Teatru – wyjątkowego w roku jubileuszowym płockiej sceny, rozpoczęło odczytanie orędzia Johna Malkovicha. Apelował w nim do twórców o to, aby ich dzieła były ważne i skłaniające do refleksji nad tym, co oznacza bycie człowiekiem. Potem dyrektor Marek Mokrowiecki oddał scenę gościom, którzy przybyli na święto teatru z życzeniami i koszami kwiatów. Przemawiali m.in. marszałek Adam Struzik, posłanka Elżbieta Gapińska, prezydent Andrzej Nowakowski, starosta Michał Boszko. Jedną z najważniejszych chwil oficjalnej części uroczystości było wręczenie corocznej nagrody Srebrnej Maski. Ku zaskoczeniu publiczności, poprzedziło je wręcznie nowej nagrody Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru – nagrody im. Rajmunda Rembielińskiego, dzięki któremu powstał w Płocku teatr. Odebrał ją bardzo wzruszony aktor Witold Mierzyński – od 35 lat na deskach płockiej sceny. W swoim przemówieniu podziękował wszystkim przyjaciołom, podkreślając, że choć dzisiejsze czasy nastawione są na „branie”, on stara się przede wszystkim dawać, dzielić z innymi przez tyle lat to, co jest dla niego najważniejsze – swój talent aktorski i swoją poezję. Nagrodę Marszałka otrzymał Piotr Bała.
Nominowani w tym roku do nagrody Srebrnej Maski byli: Iwona Kusiak – za scenariusz sztuki Beauty 3.0, w której zagrały cztery znakomite płockie aktorki: Katarzyna Anzorge, Dorota Cempura, Magdalena Tomaszewska, Hanna Zientara; Dorota Cempura – za organizację przestrzeni scenicznej „Piekiełka” i kostiumy do spektaklu Beauty 3.0; Edward Bogdan – prowadzący od wielu lat korepetycje wokalne dla płockich aktorów; aktor Jacek Mąka; i reżyser spektaklu Słodkie rodzynki, gorzkie migdały – Bogdan Kokotek. Kapituła Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru nagrodziła po raz kolejny bardzo dobre kreacje aktorskie Jacka Mąki. To on otrzymał pamiątkową maskę ze srebra, ufundowaną przez Jerzego Stachurskiego. Ze sceny żartował, dziękując „akademii” za wyróżnienie, swoim kolegom z zespołu i wspierającej go (jednej i tej samej od wielu lat, który to fakt odróżnia naszego polsko-francuskiego aktora od aktorów hollywoodzkich) żonie Dianie. Przypomnijmy, że nagroda powstała z inicjatywy redaktora Tomasza Pawłowskiego, a zaprojektowała ją Zofia Samusik-Zaremba. Pamiątkowe dyplomy za nominacje i nagrody wręczył Jarosław Wanecki, prezes PTPT. Składając życzenia, podkreślił, że teatr to przede wszystkim świątynia sztuki, nie tylko rozrywka, i należy zachęcać do jej odwiedzania młodych ludzi, którzy – często zagubieni w sztucznie wykreowanych rzeczywistościach portali społecznościowych – zapominają o prawdziwym życiu. Mówił również, że płocka scena właściwie mogłaby obchodzić 400 lat istnienia, bo tyle lat upłynęło od pierwszych przedstawień teatralnych, które odbywały się w prowadzonej przez jezuitów szkole – dziś LO im. Marszałka Stanisława Małachowskiego.
Po części oficjalnej odbyła się premiera spektaklu Żeglarz na podstawie dramatu Jerzego Szaniawskiego – patrona teatru (recenzja ukaże się w następnym numerze TP). Główną rolę zagrał Mariusz Pogonowski. Towarzyszyli mu m.in.: Jacek Mąka i Katarzyna Anzorge. W przerwie na foyer publiczność oglądała wystawę Haliny Płuciennik, która w słynnych portretach artystów różnych epok umieściła twarze pań działających w stowarzyszeniu Czas Kobiety.
Lena Szatkowska
fot. Waldemar Lawendowski