Nie jest pani niezdolna do pracy

Pani Celina zachorowała 6 lat temu. To było nagłe – poszła na wizytę do sierpeckiego ginekologa, ale ten od razu kazał jej jechać do Centrum Onkologii w Warszawie. – Pamiętam, kiedy powiedział, że może zrobić badania, ale szkoda mojego czasu – lepiej od razu jechać do Warszawy. Diagnoza była jak wyrok: rak złośliwy. Podczas operacji usunięto mi wszystko, co było trzeba i kazano mieć nadzieję – zaczyna swoją opowieść.
Po wyjściu ze szpitala zgłosiła się do ZUS-u i dostała na dwa lata rentę chorobową. Niestety operacja nie przyniosła spodziewanych efektów i po dwóch latach pojawił się nowy guz, były przerzuty. Pani Cecylia się załamała, nie mogła wrócić do pracy, a ZUS w 2013 roku zamienił stałą rentę na tymczasową. Wyglądało na to, że zdrowieje, choć wyniki lekarskie tego nie potwierdzały. Lekarze orzecznicy uznali, że jest inaczej. – Nie mieli dla mnie litości – komentuje tę decyzję.
24 stycznia 2014 roku przeszła drugą operację. Po niej i po 8 miesiącach zwolnienia lekarskiego oraz braku renty zarejestrowała się jako bezrobotna. Początkowo otrzymywała zasiłek, ale potem nie miała żadnego świadczenia. Dwa miesiące była zupełnie bez środków do życia, czasem mogła liczyć na niewielką pomoc od wójta, gminy i rodziny. Otrzymywane środki absolutnie nie wystarczały na w miarę normalne życie.
W tym czasie pani Celina nie była zdolna do pracy, mogła chodzić tylko po domu i najbliższym otoczeniu. Miała całą baterię leków do zażywania: przeciwrakowe, na ciśnienie, pojawiła się także cukrzyca. Łykała 5–6 tabletek dziennie, za które miesięcznie trzeba było zapłacić 140–150 zł. Pieniędzy nie było, więc nie wszystkie lekarstwa były wykupywane, często tylko te najważniejsze.
W grudniu 2014 roku stanęła przed komisją w ZUS, a decyzja lekarzy orzeczników całkowicie pozbawiła ją chęci do życia.


Jola Marciniak