Pan polityk!

Nie musimy już się wysilać, by rozstrzygać, kto jest politykiem, a kto tylko cwaniakiem. Choć można być pewnie i jednym i drugim, to jednak czytelne rozróżnienie zawsze się przyda. Bóg zapłać zatem panu Rokicie, że pomógł w porę przejrzeć na oczy milionom miłośników Samoobrony. Pomoc przyszła w samą porę. Wysoki wynik Samoobrony w sondażach szokuje tak samo mocno jak szokuje niski wynik Sojuszu. Trzeba niebywałego talentu i samozaparcia, by w ciągu dwóch lat rozmienić na drobne tak wielki potencjał społecznego zaufania. A może było to tylko zaufanie 40 procent naiwnych, którzy uwierzyli, że po bałaganie zgotowanym przez AWS (czym on był wobec tego, co dzieje się dzisiaj) Sojusz zaprowadzi normalność. 60 procent w to nie wierzyło i miało rację, ale w demokracji święta jest “wola większości”. Tak więc Sojusz szybko przywrócił normalność, udowodnił przy tym, że ma nieprzeciętny talent i w krótkim czasie zdążył zademonstrować tyle wariantów “normalności”, tyle odcieni korupcji, cwaniactwa, kolesiostwa widocznego gołym okiem, że w konsekwencji nikt już nie próbuje kryć irytacji, nawet w samym Sojuszu. Czy szczerze? Ostatecznego upadku mają chyba świadomość także działacze z samej wierchuszki partyjnej. Mają też świadomość niemożności jakiejkolwiek sanacji, stąd przebąkiwania o rozłamie. Na lewicy to doprawdy rzecz nowa. Dotychczasowy monolit kruszy się na naszych oczach.W rezultacie znudził się Sojusz nawet swemu “żelaznemu elektoratowi”. Zatem szybko o “żelazny elektorat” zaczęły ostry bój wiodące w sondażach ugrupowania, a głównie ich liderzy, których na ringu sprawnie poprowadziła niezawodna jak zawsze Monika Olejnik. Ubaw był niemały, ale też poza ubawem niewiele z osławionej debaty można było wynieść. A starli się dwaj złotouści, mocni w gębie, można by sądzić że i mocni w argumentach. Niestety na razie poza bardzo wymyślnymi inwektywami, którymi bardzo zręcznie obrzucali się panowie przez niespełna godzinę, trudno było dostrzec zarys choćby jakiejś dyskusji programowej. Najważniejsze, że ludziom się podobało. Gdyby były kłopoty ze wskazaniem zwycięzcy, podpowiedzą gazety i szlus!
A państwo potrzebuje na gwałt uzdrowienia. Uzdrowienia potrzebują elity polityczne. Tym niestety wyświechtanym frazesem powtarzanym do znudzenia od wielu już lat nie zdołał się nikt jak dotąd przejąć. Stąd tłok przy przysłowiowym korycie jak był, tak jest i będzie duży. Bo bycie w polityce przynosi korzyści, otwiera koneksje, które owocują wcześniej czy później na mniejszą lub większą skalę. Przy korycie zawsze jest tłoczno. Cel osiągają ci, którzy najmocniej robią bokami, bez oglądania się na innych. I bez oglądania się na zasady. A robić trzeba mocno, bo czas jest krótki i po raz drugi okazja może się nie powtórzyć. Demokracja bez wartości prezentuje żałosny widok. Nie da się zbudować domu bez solidnych fundamentów. Nie da się zbudować państwa bez wiarygodnego systemu norm społecznych i moralnych. Głosy dochodzące z ostatniej konwencji Sojuszu świadczą o tym, że nawet tam powoli uświadamiają sobie ten problem. Trochę za późno i nie wiadomo na jak długo. Bo jak wiadomo za parę lat Sojusz powróci do kolejnego rozdania kart, pewnie pod inną już nazwą, po tym jak przeminie zachwyt Platformą czy Samoobroną, a że przeminie, co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Pantha rei!
Ani jedna, ani druga partia nie śpieszy się na razie, by olśnić swych wyborców programem. Przywódcy za to skaczą sobie do oczu, grzebią w życiorysach, obrażają się bez pardonu. “Pan jest cwaniakiem od drobnych interesów, hochsztaplerem, bandytą i oszustem”. “A panu się chyba coś pomieszało już pod tą łysą głową całkowicie, bo włosów nie ma i panu rozum uleciał całkowicie”. Co za kwiecisty styl z jednej i drugiej strony. Ale czy tyle wystarczy, by rządzić Polską?
Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.