Osiemdziesięciolatka

Szkoła Podstawowa nr 6 w Płocku niezmiennie, w tym samym miejscu (przy ulicy 1 Maja 11) od ponad osiemdziesięciu lat wpisana jest w krajobraz naszego miasta. Jej historię tworzyli i tworzą po dziś dzień zarówno nauczyciele, jak i uczniowie, wnosząc bogactwo sowich talentów, zainteresowań, inicjatyw i godnych naśladowania postaw. Nie bez wzruszenia czyta się pierwszy wpis do Kroniki szkolnej: “II Szkoła podstawowa żeńska istnieje od dn. 1 września 1923 roku jako Szkoła nr 6. Utworzono powyższą szkołę na mocy decyzji Dozoru Szkolnego”. Jeszcze pięć lat wcześniej dzieci nie mogły nawet marzyć o swojej szkole, bowiem były to czasy zaborów.

Pierwszą dyrektorką szkoły była Czesława Zybertówna, która razem z nauczycielami i rodzicami zajęła się zdobywaniem środków finansowych, dożywianiem dzieci, organizowaniem zajęć edukacyjnych i opiekuńczych. Szczególnie uroczyście obchodzono rocznice narodowe, wspominając chlubne karty z historii Polski. Kiedy 29 maja 1938 r. Płock odwiedził Marszałek Edward Rydz- Śmigły, w imieniu dzieci wszystkich miejscowych szkół powszechnych powitała go uczennica szkoły nr 6. W przededniu wojny, w 1938 roku uczniowie zebrali pieniądze na zakup karabinu maszynowego dla armii oraz wyasygnowali 100-złotową obligację Pożyczki Narodowej z funduszy szkolnej Spółdzielni Uczniowskiej “Praca”, a także wspomagali Fundusz Obrony Narodowej: Słysząc o zagrożeniu naszej Ojczyzny, składamy drobne składki wyrzekając się wszystkich przyjemności i oddajemy oszczędności złożone w SKO, w wszystko dlatego, by przyjść z pomocą Ojczyźnie tak drogiej naszemu sercu. Niech Armia Polska stanie się potężna i wroga się nie zlęknie, a Ty, wodzu, wieź ją w bój i nie daj Polskiej ziemi- czytamy w liście do Naczelnego Wodza.
Kiedy wybuchła II wojna światowa, szkoła przerwała działalność, a nauczyciele i dzieci podzielili losy okupowanej przez hitlerowców Polski. Szczególnie dzień 9 kwietnia 1940 r. zapisał się czarno w historii szkoły. Masowe aresztowania dotknęły wówczas wielu nauczycieli, a duża grupa uczniów wraz z rodzicami udała się na tułaczkę, do obozów lub do ciężkiej pracy w niemieckich gospodarstwach. Gmach szkoły został zamieniony na Biuro Pracy. Natychmiast po wyzwoleniu miasta, zaczęto na nowo organizować życie szkolne.
19 lutego 1945 roku w odzyskanym gmachy szkolnym rozpoczęło naukę około 880 uczniów. Kolejne lata szkolne wyznaczały pracowite dni nauki, uroczystości, działalność drużyny harcerskiej, zespołu artystycznego, licznych kół zainteresowań, chóru szkolnego. Dzięki trosce rodziców, władz miasta dyrektorów i nauczycieli, kolejne roczniki uczniów otrzymały salę gimnastyczną (1957), boisko szkolne, gabinet lekarski i stomatologiczny (1964), pomoce naukowe i sprzęt sportowy. O wysokim poziomie nauczania i owocnej pracy nauczycieli i uczniów świadczą liczne nagrody w konkursach i olimpiadach. Szczególnie ważny jest otrzymany w 1992 roku medal “Za zasługi w rozwoju sportu młodzieży szkolnej”.
Obecnie szkoła liczy ok. 400 uczniów i 31 nauczycieli. Na czele grona pedagogicznego stoi dyr. mgr Katarzyna Fabiszewska. Uczniowie pochodzą z różnych środowisk, począwszy od średniozamożnych, a skończywszy na dysfunkcyjnych. Wymaga to od nauczycieli i wychowawców ciągłego doskonalenia i poszerzania swojej wiedzy i warsztatu nauczania. Na terenie szkoły działa koło turystyczne “Białe Orły”, koło plastyczne, grupa wokalno-instrumentalna “Marzenie”, zespół taneczny “Odlot”, drużyny zuchowe i Szkolny Klub Sportowy. Od 2003 roku istnieje klasa sportowa o profilu lekkoatletycznym i pływackim.
Nasi uczniowie zajmują czołowe miejsca w Lidze Przedmiotowej. W ubiegłym roku z dużym powodzeniem wystartowali w ogólnopolskim konkursie matematycznym “Kangur”, wygrali też zorganizowany przez Miejski Dom Kultury konkurs na scenariusz filmowy, na podstawie którego nakręcono film. Mamy też wielu laureatów konkursów recytatorskich “Pięknie być człowiekiem” czy “Warszawska syrena”.
Janusz Wiśniewski