O „lepsze jutro dla uczniów”!

Lewicowe media podniecają się jakimś „Medalem Wolności Słowa”, który otrzymała pewna nauczycielka historii z Poznania, która „walczy o lepsze jutro dla uczniów”. Bardzo to intrygujące przedsięwzięcie. Jestem zatem bardzo uprzejmie ciekaw, na czym ma polegać owo „lepsze jutro uczniów”, które jakimś cudem nie nadeszło ani za rządów Lewicy, ani za rządów Platformy i nie zanosi się, żeby nadeszło za rządów PiS-u. I powiem brutalnie, pies z kulawą nogą w tym kraju, czy to z lewicy czy z prawicy, się tym naprawdę i na poważnie nie przejmie. Tak jak nikt nie przejął się losami polskich uczniów w całym minionym dwudziestoleciu, choć wielu oficjeli, prezydentów, marszałków, ministrów wypowiedziało w tym czasie mnóstwo gładkich słów na temat oświaty. Skoro te gładkie słowa niewiele zmieniły w edukacji, to zobaczmy, jakich wielkich dzieł chce dokonać nagrodzona nauczycielka. Czy walczy o lepsze podręczniki, bardziej logiczne i sensowne treści nauczania i ćwiczone umiejętności, a także o bardziej celowe, nastawione na rozwój uczniów treści i formy egzaminów zewnętrznych? Bo tego wszystkiego potrzebują polscy uczniowie do prawidłowego rozwoju jak powietrza i nie otrzymują tego od co najmniej 20 lat.
A nie otrzymują, ponieważ pandemia blagi, głupoty, bredni narzucona przez kolejne ekipy rządzące zatruła polską oświatę jak jakaś zaraza, przy której obecna pandemia koronawirusa to mały pikuś. Kto wreszcie zechce to zobaczyć, a jeśli nie widzi (choć jako urzędnik czy polityk albo samorządowiec powinien widzieć), to czy ma odwagę zapytać, dlaczego od lat zwykli ludzie postrzegają to, co dzieje się w oświacie, jako nieustanne obniżanie poziomu nauczania? Dlaczego na to powszechne doświadczenie upadku edukacji nikt z ludzi odpowiedzialnych za polską szkołę nie reaguje? I jakąż wobec tego terapię ozdrowieńczą wynalazła Czcigodna Laureatka „Medalu Wolności Słowa”, a nie umiał jej znaleźć ani prezydent Kwaśniewski, prezydent Komorowski, prezydent Duda, ani premier Tusk, ani też premier Morawiecki? Przejęta do żywego misją ratowania młodzieży pani stawia na „naukę zaangażowania obywatelskiego, kształtowania postaw, rozwijania umiejętności samodzielnego myślenia”. No cóż, „nauka samodzielnego myślenia” to zgrana płyta polskiej demokracji, była w programach wszystkich sił politycznych ostatnich dwóch dekad i w wypowiedziach złotoustych, którzy jednocześnie z wielkim oddaniem w tym samym czasie psuli w oświacie, co tylko się zepsuć dało. Natomiast „nauka zaangażowania obywatelskiego” brzmi jak program ideologiczny kursów partyjnych z czasów błędów i wypaczeń.
Jak widać, każdy chce przykroić edukację do swojej miary i uczynić z niej kuźnię albo „wylęgarnię” nowych wyborców „swojej partii”. Zatruwanie umysłów dzieci i młodzieży nowomową liberalno-demokratyczną („obywatelską”), jest tyle samo warte, co przechył ideologiczny w drugą stronę. Szkoła jako instytucja naukowa musi kierować się w doborze treści kształcenia i środków do ich przekazania jedynym kryterium, które obowiązuje w nauce, czyli kryterium prawdy. Każde ominięcie tego kryterium, choćby w glorii troski o „Wolność Słowa”, jest indoktrynacją, czyli przekazywaniem młodzieży fałszywego obrazu świata, choćby ten przekaz ubrany był w najbardziej gładkie słówka, w rodzaju „tolerancji” czy „niedyskryminacji”, w czym celują ideolodzy nowoczesnego „społeczeństwa otwartego”. Ich ofiarą, o czym wiemy od lat, pada w pierwszej kolejności prawda, a wraz z nią idea prawdziwej „obywatelskości”, dlatego nie ma się co podniecać „Medalem Wolności Słowa”, tylko szukać takiego modelu szkoły, który by nie zniewalał, nie oszukiwał, nie przeciągał na stronę którejkolwiek „partii”, tylko uczył prawdy, a ta na pewno obroni się sama.
 

Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.