Najstarszy cmentarz polski znajduje się w Płocku

Jakie cmentarze istniały w Płocku? Jak zmieniała się ich lokalizacja od czasów wczesnego średniowiecza aż do czasów współczesnych? Jak niegdyś wyglądały ceremonie pochówku? Na te pytania odpowiada książka dr Grażyny Szumlickiej-Rychlik, kustosz i dyrektor Biblioteki im. Zielińskich. Promocja publikacji odbyła się w Towarzystwie Naukowym Płockim.
Książka omawia nekropolie zakładane na terenie tzw. starego Płocka oraz te, które zostały włączone do miasta na początku XX wieku (np. Borowiczki, Imielnica, Podolszyce). Najstarszym miejscem pochówku było cmentarzysko przedchrześcijańskie z XI wieku, które odkryto podczas prac budowlanych na osiedlu Podolszyce Południe. Po założeniu w 1075 roku biskupstwa płockiego w mieście zaczęły powstawać pierwsze świątynie i pochówki najczęściej lokalizowano właśnie wokół nich.
– Tych świątyń było wówczas bardzo dużo. Większość nie zachowała się do czasów obecnych. Były to takie świątynie jak: kościół św. Leonarda i św. Katarzyny naprzeciwko Książnicy, czy też kościół kościół św. Idziego na rogu Tumskiej i Królewieckiej, kościół św. Filipa i św. Jakuba w miejscu, gdzie są budynki katedry mariawickiej, kościół św. Krzyża nad Wisłą przy ulicy Mostowej – opowiadała autorka. – W podziemiach świątyń chowano dostojników kościelnych: biskupów, kanoników, zakonników z istniejących w Płocku zakonów – dominikanów, reformatów czy jezuitów. Na cmentarzach przykościelnych było mało miejsca i pochówki odbywały się warstwowo. Po kilkunastu latach groby przekopywano, wydobyte kości składano w tzw. ossuariach i dokonywano nowych pochówków.
Kiedy miasto zaczęło się rozbudowywać i wzrosła świadomość możliwego zagrożenia epidemiologicznego, w Płocku powstał pierwszy cmentarz pozamiejski. Był rok 1780. (lesz)