Muzeum Mazowieckie wypożyczyło dzieła Bolesława Biegasa. Kolejne eksponaty w podróży

Dziewięć dzieł Bolesława Biegasa z ekspozycji stałej Muzeum Mazowieckiego zostało wypożyczonych na wystawę do Muzeum Villa la Fleur w Konstancinie-Jeziornie. Do Płocka powrócą dopiero po nowym roku, a tymczasem będą ozdobą ekspozycji czasowej „Biegas. Światy nierównoległe”, której otwarcie zaplanowano pod koniec września.

Obrazy i rzeźby pochodzącego z Mazowsza Bolesława Biegasa znajdują się m.in. w Muzeum d’Orsay w Paryżu, Muzeum Sztuk Pięknych w Lyonie, Polish Museum of America w Chicago. Jego dzieła: głównie rzeźby z gipsu i brązu oraz obrazy można oglądać również w Kamienicy Secesyjnej MMP. Pięć rzeźb (m.in. „Słońce”, „Sfinks/Zagadka”, „Robotnik rozrywający swe łańcuchy”) oraz datowany na lata 1923-25 obraz na sklejce „Wieczór – Kochankowie” wyjechały na wystawę czasową do Muzeum Villa la Fleur w Konstancinie-Jeziornie.

Bolesław Biegas (właściwe nazwisko Biegalski) sławę i uznanie zdobył w Paryżu. Urodził się 29 marca 1877 w Koziczynie koło Ciechanowa. Po śmierci rodziców trafił pod opiekę siostry, a w warsztacie stolarskim jej męża uczył się zawodu i oddawał pasji rzeźbiarskiej. Młody talent dostrzegł ks. Aleksander Rzewnicki i zorganizował zbiórkę pieniędzy, które umożliwiły wysłanie chłopca na dalszą naukę do Warszawy.

Biegas pół roku terminował u snycerza Antoniego Panasiuka. W 1896 roku chory i wyczerpany wrócił do Koziczyna. Kolejny mecenas lekarz Franciszek Rajkowski  pozwolił mu się uczyć i swobodnie rzeźbić. Pisarz Aleksander Świętochowski przekonany o niezwykłym talencie młodego twórcy, którego nazywał „nowym Giottem”, namówił go do zmiany nazwiska i zorganizował wystawę rzeźby w księgarni Wendego w Warszawie. Zebrał również pokaźną kwotę na studia chłopca w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie.

4 stycznia 1897 roku Biegas wyjechał do Krakowa. Jego pierwszym profesorem rzeźby został Alfred Daum. W 1900 roku student pokazał 7 rzeźb w salonie Krywulta w Warszawie. Wziął udział w X wystawie Secesji Wiedeńskiej (pokazał „Język myśli” i „Koniec świata”). Po jej zakończeniu, 27 marca 1901 roku został członkiem stowarzyszenia. Był drugim polskim rzeźbiarzem obok Wacława Szymanowskiego w tak elitarnym gronie. Jednak niewielki szacunek dla konwencji akademickich i rzeźba „Księga życia” stały się powodami, dla których Biegasa usunięto ze szkoły. Ponownie pomógł mu Świętochowski, uzyskując dla byłego już studenta stypendium im. Ciszewskiego z Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Pieniądze pozwoliły na kontynuację studiów w École des Beaux Arts w Paryżu.

W dzielnicy Montparnasse artysta znalazł pracownię. Powstały tam m.in. silnie zgeometryzowane reliefy: „Sfinks”, „Świat”, „Zagadka” i seria ekspresjonistycznych rzeźb („Chopin”, „Miłość śmierci”, „Zmierzch”). Wśród przebywającej w owym czasie w Paryżu Polonii artysta znalazł nowych mecenasów: Jadwigę i Henryka Trütschel.

II wojnę światową spędził w Paryżu. W 1943 na jego pracownię spadła bomba, niszcząc część rzeźb i raniąc artystę. Podczas pobytu w szpitalu skradziono jego obrazy.

Po wojnie Biegas zbliżył się do kręgów emigracji polskiej w Paryżu i 14 listopada 1948 roku został przyjęty do Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego. Zmarł 30 września 1954 roku w paryskim szpitalu.

Wypożyczone rzeźby i obrazy powrócą do MMP w lutym 2026 roku.