Maja Komorowska na Festiwalu Kultury i Sztuki dla Osób Niewidomych w Płocku. Moim ulubionym słowem jest „starać się”

09/10/2025 10:00

Teatr, Komorowska Festiwalu Kultury Sztuki Osób Niewidomych Płocku ulubionym słowem „starać się” - zdjęcie, fotografia

Dla Stowarzyszenia De Facto to już piętnasta edycja wyjątkowego festiwalu. 30 września swój jubileusz obchodziła również zaproszona do Płocka aktorka Maja Komorowska, podkreślając, że jest na scenie 65 lat. Tyle czasu minęło bowiem od jej debiutu w Teatrze Lalek „Groteska” Władysława Jaremy w „Byczku Fernando”. - Ale kalendarz mam bogaty. Codziennie coś się dzieje. Gram równocześnie w filmie „Lalka”, w „A(pollonii)” w Nowym Teatrze. Miałam premierę u Jandy z Englertem i Gajosem. Wybrałam Was, bo słyszałam wielki komplement, że pytacie – mówiła po projekcji filmu Krzysztofa Zanussiego „Za ścianą”. Spotkanie poprowadził Łukasz Maciejewski.

W filmach Zanussiego występowała wielokrotnie, w: „Życiu rodzinnym”, „Bilansie kwartalnym”, ,,Roku spokojnego słońca”, „Spirali”. Kreacja Anny w „Za ścianą” przyniosła aktorce nagrodę za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą na festiwalu filmowym w San Remo.

- Rolę zaczynam od myślenia, jak jestem ubrana. Jakie buty, jaka torebka. Do tego filmu kupowałyśmy z Anią Biedrzycką wszystko, czego nie lubię – pelisę z kołnierzem futrzanym. Okropnie się sobie nie podobałam. Już nie musiałam grać. Po prostu źle się czułam tak ubrana. Gdy Zanussi pokazywał nakręcony materiał, pomyślałam: «Co za okropna baba?». Moja mama powiedziała wtedy: «Obiecałaś, to graj. Trzeba być dobrze wychowanym».

Reklama

Film powstawał szybko. Wiele scen improwizowanych jak w jazzie, ale była to improwizacja przygotowana.

- Grałam z genialnym partnerem. Jego sposób patrzenia był taki, że wywoływał moje reakcje. Ten film to dotknięcie naszej samotności. W gruncie rzeczy każdy z nas ma swoją samotność, w gruncie rzeczy jest sam ze sobą – dodała.

Widzowie łączyli ją z rolą Anny. Nawet taksówkarz nie wziął pieniędzy za kurs „od pani, której tak źle się wiedzie”.

Podczas spotkania w Mediatece Komorowska opowiadała, jak ważnym miejscem są dla niej Laski. Przyjeżdżała tam z matką, żeby pomagać przy dzieciach. Miała wielu przyjaciół. Na prośbę publiczności opowiedziała o Lucynce, która straciła wzrok w powstaniu. Pomaga też Fundacji Gajusz.

Reklama

Pytania do aktorki kierowali również drogą elektroniczną uczestnicy Internetowego Klubu Filmowego Osób Niewidomych „Pociąg”. Interesowało ich, co Maja Komorowska wybrałaby, gdyby nie została aktorką.

- Ja nie wybierałam aktorstwa, nie marzyłam, mówiłam wiersze najgorzej w klasie, szybko, byle do końca. Tańczyłam, skakałam, w biegu na 800 metrów miałam 2 minuty 18 sekund.

Myślała o psychologii, medycynie. Pracowała w szpitalu na oddziale dziecięcym popołudniami uczęszczając do domu kultury na Elektoralnej, gdzie był teatr kukiełkowy. Wybrała lalkarstwo, a po studiach „Groteskę”. Gdy dostała list od Grotowskiego, na kilka lat pojechała do Teatru Laboratorium, gdzie fizyczność i praca z ciałem nie były dla niej problemem.

Reklama

- Nie mam głosu ładnego, mam charakterystyczny, ale to, że umiem nim operować, to zasługa Grotowskiego – stwierdziła.

Aktorka wykładała w Akademii Teatralnej. Zaznacza, że w filmie i w teatrze ważny jest dźwięk.

- Teraz często aktorów nie słychać, brakuje modulacji, mówią na jednym tonie. Zmienia się też język dialogów. Jest dużo ordynarnych słów. Postać zdenerwuje się to mówi przekleństwo i ma z głowy. A trzeba zagrać to przekleństwo.

Na ogół nie ogląda swoich ról. Wyjątek zrobiła dla spektaklu Teatru Telewizji „Po co ten spacerek”. Uważa, że to najważniejsze, co zrobiła w życiu.

Reklama