Krysia, a jednak zjechałaś!

– Panie profesorze, dziadek, pradziadek? – pytały absolwentki Szkoły Podstawowej nr 11 swojego nauczyciela Sylwestra Goleniewskiego, z którym razem zasiadły pochylone wokół szkolnej kroniki. – Dziadek, dziadek – odpowiadał swoim dawnym uczennicom.
– A wystawy już oglądałyście? Jesteśmy? Przecież mieliśmy tyle wspólnych zdjęć – dopytywał Sylwester Goleniewski, dodając od razu, że to jego najlepsze uczennice. W głębi korytarza słychać było głosy powitań szkolnych koleżanek: – Krysiu, a jednak zjechałaś! Witaj!
Jak to jest spotkać się po tylu latach w jednej ławce ze swoimi uczniami? Sylwester Goleniewski ze śmiechem mówi, że i wspaniale, i trochę dziwnie, bo czasami trudno jest ich rozpoznać. – W tej szkole rozpoczynałem pracę. Przez czterdzieści pięć lat pracowałem przy tablicy. Jest mnóstwo wspomnień i mnóstwo uczniów, którzy troszeczkę zmienili się. Jest mnóstwo śmiechu, wzruszeń, przypominają się różne sympatyczne historie. Wszyscy jesteśmy rozgadani, bo ciągle się coś przypomina – mówi Sylwester Goleniewski. Zofia Dojczman (z domu Piotrowska) dodaje: – Takie gwiazdy jak my trudno zapomnieć. Gdy weszłyśmy, pan profesor od razu nas rozpoznał. Od razu wróciły wspomnienia, daty, miejsca.
Kolejna z absolwentek Elżbieta Krzeska (z domu Maćkiewicz) dodaje, że jubileuszowe spotkanie pozwala w magiczny sposób odkurzyć wspaniały czas szkoły. – Cudowne jest to, że dziś świetnie się bawimy, wspominając szkolne czasy. Trochę wzruszamy, przeglądając szkolne kroniki, oglądając zdjęcia z czasów, kiedy uczyliśmy się w „Jedenastce”. Ale najpiękniejsze jest to, że gdy spotykamy pana profesora na ulicy, rozmawiamy tak, jakbyśmy byli w szkole. Gdzieś zawsze jest zachowany klimat tamtych lat.
Bożena Laczek (z domu Latarska), oczywiście również absolwentka „Jedenastki”, mówi, że szkoła miała szczęście do nauczycieli, którzy tworzyli niezwykły klimat.
– Dziś wchodząc do niej, muszę powiedzieć, że pod tym względem to miejsce się nie zmieniło. Czuję się tu swojo, po prostu jak w swojej szkole. Ten dobry duch tu jest i to się czuje – mówi Bożena Laczek.
Wśród kilkunastu szkolnych wystaw przygotowanych na szkolnych holach absolwenci i nauczyciele przypominają sobie sukcesy uczniów, ich sportowe osiągnięcia, nazwiska, twarze. Ale też odszukują znajomych z klasy, rocznika. – Szkolne wspomnienia są super. Byłem sportowcem, grałem w piłkę nożną, reprezentowałem barwy szkoły. Jak dziś jest? Bardzo sentymentalnie. O tu, jest na zdjęciu mój kolega z rocznika, Zbigniew Łapiński, spotykamy się do dziś – mówi Paweł Kasiński.
Także sportowe wspomnienia najsilniej wracają, gdy o swojej podstawówce mówi kolejny z jej absolwentów, obecny radny, Tomasz Maliszewski. – Jako klasa sportowa rozsławialiśmy szkołę nie tylko w Płocku, ale w kraju. Nasze największe osiągnięcie to trzecie miejsce na mistrzostwach Polski w piłce ręcznej. To był pierwszy sukces w historii szkoły, który zawdzięczamy naszemu wychowawcy, trenerowi Przemkowi Zielińskiemu – wspomina Tomasz Zieliński.
Jako radny miejski zaangażował się w prace pozwalające szkole zrealizować jedno z najpotrzebniejszych przedsięwzięć, jakim jest rozbudowa i modernizacja hali sportowej. – Już jest opracowany plan. Mam nadzieję, że uda się zamieścić te inwestycje w przyszłorocznym budżecie miasta – mówi Tomasz Maliszewski.
Jubileusz to czas nostalgicznych wspomnień dla Janiny Czaplickiej. W Szkole Podstawowej nr 11 pracowała od pierwszego dnia. Po dwóch latach została zastępcą dyrektora Tadeusza Kurpiewskiego. – Bardzo dużo się zmieniło, bo i życie się zmieniło. Gdy dziś chodzę po szkole, to uświadamiam sobie, że tych pięćdziesiąt lat minęło bardzo szybko. Szkoła ma wiele pokoleń absolwentów, którzy całkiem dobrze poradzili sobie w życiu. Cieszę się, że tu dostali dobrą podstawę, mocne fundamenty. Jest to niezwykła okazja, aby spotkać się z koleżankami, kolegami, uczniami – wspomina Janina Czaplicka, która w SP nr 11 uczyła języka polskiego.
Najbardziej w pamięć zapadli jej uczniowie z klasy trzeciej, z którymi pracowała w pierwszym roku swojej pracy zawodowej w Płocku. Ale też ci, którzy byli szkolnymi łobuziakami z iskierką w oczach. – Wśród nich jest z pewnością Andrzej, którzy już w trzeciej klasie palił papierosy, ciągle mieliśmy rozmowy, mniejsze lub większe problemy dotyczące zachowania. Ale jest to historia z pięknym zakończeniem, bo tenże Andrzej wyrósł na bardzo wartościowego człowieka, dobrego męża, ojca – wspomina Janina Czaplicka.
Swoimi nauczycielami i absolwentami „jedenastka” naprawdę może się pochwalić. Ich sukcesy, osiągnięcia zaprezentowano na szkolnych wystawach przygotowanych na szkolnych holach. – To tylko część uczniowskiego i nauczycielskiego dorobku. Przygotowując się do jubileuszu i w jego trakcie, odkrywamy coraz to nowe historie, anegdoty, wspomnienia. Ciągle dowiadujemy się czegoś nowego. To bardzo cenne – mówi Maciej Karczewski, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 11 w Płocku.
Wśród nich jest także anegdota o tym, jak wicedyrektor Sylwester Goleniewski dyscyplinował zbyt rozbrykanych uczniów pociągając ich za zbyt długie baczki. Maciej Karczewski przyznaje, że nauczyciele i uczniowie bardzo sumiennie pracowali na jej wizerunek. – Mogę powiedzieć, że stoimy na dość mocnych fundamentach. Jedna ze starszych szkół podstawowych w mieście ma ugruntowaną pozycję. Oczywiście cały czas coś zmieniamy, ulepszamy, szukamy ciekawych pomysłów, aby było jeszcze lepiej – mówi dyrektor Karczewski.
Dziś Szkoła Podstawowa nr 11 to 386 uczniów, 39 nauczycieli, 17 pracowników administracji i obsługi. Szkoła ma ponad 6,5 tys. absolwentów. Zawodowo związanych z „Jedenastką” było ponad 200 pracowników pedagogicznych i ponad 100 pracowników obsługi i administracji.     rad
fot. T. Radwańska-Justyńska