Kapcie, tarcze i róże...

Ostatnia sobota lipca to szczególny dzień dla absolwentów Jagiellonki. Tego dnia spotykają się na swoim nieformalnym zjeździe. W tym roku takie spotkanie odbyło się już po raz dziewiąty. Tradycyjnie było okazją do rozmów ze szkolnymi kolegami, wspomnień i niezłej zabawy.
Zanim jednak Jagiellończycy opanowali ogródek nad Wisłą, było poranne spotkanie w Klubie Absolwenta, który mieści się w piwnicach głównego gmachu szkoły. – Jak wspominam Jagiellonkę? Z sentymentem, bo to chyba tęsknota za młodością – mówi Andrzej Mossakowski, który zdawał maturę w 1958 roku. Jego rocznik maturalny był jednym z najmniej licznych w historii szkoły. Egzamin dojrzałości zdawały tylko dwie klasy.
– W Jagiellonce był reżim. Trzeba było mieć kapcie na zmianę, przyszytą tarczę. Wszystko sprawdzał dyrektor. Na dodatek to były takie czasy, że jak odbywały się rekolekcje, to w szkole zawsze organizowano wtedy zabawy – wspomina Jan Grobicki, również maturzysta z 1958 roku.
O rygorystycznym podejściu do wyglądu ucznia w Jagiellonce mówi także Maciej Turowski (matura 1964 r.). – Kapcie, tarcze, fartuchy to był nasz chleb powszedni. I duże wymagania, bo poziom nauczania był wysoki – wspomina. Ale ze szkolnych lat najbardziej utkwiły mu w pamięci schody i róże w okolicach pomnika Władysława Broniewskiego, gdzie chodziło się na randki.
Maciej Turowski to spiritus movens nieformalnych spotkań Jagiellończyków. – W 2000 r. zamieściłem anons na portalu „Gazety Wyborczej”, że poszukuję kolegów z klasy. Chciałem się spotkać, porozmawiać, zobaczyć jak wyglądamy – opowiada. Nie spodziewał się jednak takiego odzewu. Zgłosiło się 60–70 osób, oczywiście nie tylko z jego klasy. Spotkali się na Starym Rynku. – Teraz na tych nieformalnych zjazdach bywa 250–300 osób. Jestem na każdym. Tak ustawiam sobie plany, żeby w ostatnią sobotę lipca być w Płocku – mówi.
A w przypadku Macieja Turowskiego nie jest to takie łatwe. Od 1975 roku mieszka bowiem w Montrealu w Kanadzie. – Zrobiłem rehabilitację na warszawskim AWF–ie i w 1975 roku pojawiła się szansa wyjazdu do rodziny do Kanady. Pojechałem i zostałem – mówi. Od początku pobytu za oceanem pracował w szpitalu uniwersyteckim w Montrealu. Gdy skończył studia administracyjne, został w nim dyrektorem departamentu ds. rehabilitacji. Od trzech lat ma więcej wolnego czasu, bo jest na emeryturze.
Od kilku lat organizację nieformalnego zjazdu wzięło na siebie Stowarzyszenie Jagiellończyków. Jedną z jego założycieli jest Małgorzata Kwiatkowska (matura 1976 r.). To nie tylko absolwentka Jagiellonki, ale też długoletnia nauczycielka. Przepracowała w szkole 28 lat, była wicedyrektorem Jagiellonki. – Stowarzyszenie powstało w 2004 r. Głównym celem było przygotowanie obchodów 100–lecia szkoły – wspomina Małgorzata Kwiatkowska.
– Wymyśliłam sobie, żeby obchody tej rocznicy trwały aż cztery dni. Niektórzy nie bardzo wierzyli, że to się uda, że to za długo. Ale się udało, a na uroczystościach było blisko 2 tys. Jagiellończyków.
Dumą Małgorzaty Kwiatkowskiej jest Klub Absolwenta. Powstał w 2006 r. właśnie z jej inicjatywy. To miejsce spotkań różnych pokoleń Jagiellończyków, które daje możliwość integracji. Są tam oczywiście szkolne pamiątki, w tym najstarsze szkolne tableau, czyli plansza ze zdjęciami, ofiarowana przez absolwenta szkoły z 1939 r.
Na sobotnim zjeździe najstarszym uczestnikiem był Zdzisław Janczewski, który zdał maturę w 1951 r. Jak mówi, uczył się w najczarniejszym okresie stalinowskim. Mimo to do dziś z rozrzewnieniem wspomina nauczycielkę od polskiego Zofię Sękowską. Na drugim biegunie byli ci, którzy świadectwo dojrzałości otrzymali kilka lat temu.
Seweryn Zieliński poszukiwał w sobotę kolegów, aby świętować 50–lecie zdania matury. Niestety, grono absolwentów z 1960 roku nie było zbyt liczne. – Jestem na każdym zjeździe i na każdym piszę okolicznościowe wierszyki – mówi. Ze szkolnych lat dobrze zapamiętał uwagę, która pojawiła się w dzienniczku jego brata Jaremy (matura 1961 r.). – Zieliński robi gołębie i puszcza je po klasie – taką uwagę bratu napisała nauczycielka rosyjskiego Maria Rudnicka, zwana „Carycą” – opowiada.
Ze znalezieniem szkolnych znajomych nie miał problemu Jerzy Bucholc. Maturzyści z 1965 roku stawili się dość licznie. Jerzy Bucholc, dziś mieszkaniec Gdyni, to emerytowany komandor Marynarki Wojennej. – Mam wspaniałe wspomnienia ze szkoły oficerskiej i Wojskowej Akademii Technicznej. Jeżdżę na zjazdy absolwentów tych szkół, ale najlepiej wspominam spotkania z Jagiellończykami – mówi. Jagiellonkę wspomina jako szkołę konserwatywną, ale też taką, do której chciał chodzić. – Mieszkałem w Borowiczkach i zimą, w trzaskającym mrozie często na piechotę chodziłem do szkoły – mówi. Wspomina też, że cała klasa trzymała się razem. I tak właściwie zostało do dzisiaj.
Podczas swojej wojskowej kariery Jerzy Bucholc tworzył dywizjon saperów morskich, przez lata był zastępcą szefa oddziału infrastruktury logistyki Marynarki Wojennej. W 1994 r., w ramach przygotowań infrastruktury marynarki do potrzeb NATO, jako kierownik celu nadzorował opracowanie programu przystosowania baz morskich w Gdyni i Świnoujściu do standardów sojuszu. Był wykładowcą Akademii Marynarki Wojennej. – Jestem dumny z tego, że udało mi się całkiem nieźle wyposażyć w sprzęt wojska inżynieryjne marynarki – mówi.
Przyznaje, że ma niecodzienne hobby. To wykorzystanie materiałów wybuchowych do prac budowlanych. Te zainteresowania sprawiły, że był członkiem komisji, która tworzyła ustawę w tej sprawie. Nie ukrywa, że sporo wysadził.
– Wyburzyłem chyba ze 30 kominów. Takich powyżej 40 metrów – mówi. Ale nie tylko. Wyburzał m.in. hale w Gdańsku i Gdyni, schrony, fundamenty elektrowni jądrowej w Żarnowcu. Jedno z jego zadań związane jest z tragicznym wybuchem gazu w gdańskim bloku w 1995 r. – To było w drugi dzień świąt wielkanocnych – opowiada. – Rano pojawił się oficer łącznikowy i oznajmił, że mam się stawić u dowódcy marynarki. Żona była już przyzwyczajona i zaczęła mnie pakować. Jerzy Bucholc wspomina, że akcja była trudna, że trzeba było działać szybko i precyzyjnie. Został projektantem wyburzenia bloku. Akcja zakończyła się sukcesem. – To była ostatnia moja akcja z użyciem materiałów wybuchowych – mówi.    GSZ