Jubileuszowy Adwent

W „Dziejach obyczajów w dawnej Polsce” Jan Bystoń tak pisał o Adwencie: „Jeszcze pod koniec listopada, w wigilię św. Katarzyny i św. Andrzeja, młodzież czyniła wróżby i gwaru było przy tym trochę, ale to już był koniec: ustawał śmiech, śpiew i muzyka, zaczynały się codzienne nabożeństwa, Roraty.Nabożeństwa te odprawiano przed wschodem słońca, przy tym na ołtarzu zapalono siedmioramienny świecznik”. Przodkom naszym „Roraty” dostarczały wielkich wzruszeń, czego liczne przykłady mamy w literaturze. W nawale codzienności dziś brak nam dogłębnych wzruszeń. Przychodźmy więc na „Roraty”, które uczą nas czuwać. Adwent jest dla chrześcijan czasem religijnego skupienia, medytacji i pokuty. Tych uczuć i praktyk nie można harmonijnie połączyć z krzykliwością, by nie powiedzieć jazgotem muzyki dyskotekowej. Czas Adwentu nie jest też czasem urządzania tzw. prywatek, nawet gdy jest to okoliczność imieninowa. Szukajmy innych radosnych sposobów takich chwil, z wyłączeniem wszystkiego, co niszczy religijny charakter Adwentu. Stało się dla wielu osobistą tradycją, że w Adwencie powstrzymują się całkowicie od spożycia alkoholu i palenia papierosów. Jest to na pewno miła Bogu ofiara i godny sposób uczczenia adwentowego oczekiwania. Zaś w dzisiejszych czasach, tak powszechnych nałogów pijaństwa i nikotynizmu, wyrzeczenie takie zachowuje niewątpliwie charakter religijnego świadectwa. Podtrzymujmy się wzajemnie w takich dobrych postanowieniach. Rekolekcjami w Adwencie pragniemy przygotować się specjalnie i szczególnie na godne przeżycie Bożego.Narodzenia Duchowe owoce rekolekcji to dar, który każdy z nas przyniesie do betlejemskiej stajenki. Pośród naszych codziennych zmagań, gonitwy, zabiegania, potrzebne są chwile ucieszenia, refleksji nad sensem życia i pracy. Rekolekcje mają nam pomóc w odkrywaniu prawdy o tobie samym: kim naprawdę jestem? dokąd dążę? czy zdołałem zachować równowagę ducha i ciała? Jaki są owoce moich dni, miesięcy i lat? Te pytania nie mogą pozostać bez odpowiedzi. Dlatego nie można nie mieć czasu na rekolekcje. Gdy go brakuje, to znak, że w moim życiu panuje nieporządek. Rekolekcje są szczególnym sposobem adwentowego czuwania. Bez rekolekcji nie ma w ogóle co mówić o życiu duchowym. Wielu chrześcian ciągle je opuszcza, usprawiedliwiając się brakiem czasu, nadmiarem obowiązków, czy nieszczególnym samopoczuciem. I tak jest co roku, i tak mijają lata. Błahe usprawiedliwienie, które ma pokryć nasze duchowe lenistwo, letniość, nijakość. Przyznajmy: przed Bogiem i własnym sumieniem - te wszystkie pseudoracje, które przedstawiamy mają wytłumaczyć naszą oziębłość, zimne serce. Korzystajmy z adwentowych rekolekcji, a nasze serce stanie się na powrót gorejące, jak za dni dawnych, jak za lat dziecinnych i młodzieńczych. Pamiętamy przecież ten żar i tamte uniesienia. Wszystko to gdzieś zagubiliśmy, czy naprawdę już bezpowrotnie? Ostatnio gdzieś wyczytałem - i to mi się bardzo spodobało - iż człowiek jest jakby wartownikiem, który czeka. W Adwencie przeżywamy wartę, czyli oczekiwanie. Jesteśmy wszyscy jak wartownicy czekający cierpliwie na Tego, który ma wkrótce nadejść. Prosimy Boga o siłę, byśmy w tym oczekiwaniu nie pozasypiali. Wiemy wszyscy, iż nie jest łatwo wytrwać podczas czuwania. Trzeba mieć otwarte oczy, by nie przegapić nadarzającej się szansy. A dzisiaj taką szansą jest przyjście Mesjasza, Zbawiciela świata, który jest dla nas światłem w tym oczekiwaniu. Chcemy to czuwanie podjąć z całego serca i miłości do Pana. Chrześcijanie spodziewają się rychłego powtórnego przyjścia Pana Jezusa na ziemię. Dzisiaj te słowa u niektórych nabrały mniejszego znaczenia, no bo przecież upłynęło już dwadzieścia wieków, a Pan jakby się spóźniał. Te przekonanie zgubiło już niejednego człowieka. Chodzi o to, by nie zgubiło następnych. Pan bowiem się wcale nie opóźnia, ale przyjdzie w odpowiednim momencie. Dlatego śmieszą nas przepowiednie końca świata serwowane przez różnych sekciarzy i domorosłych przepowiadaczy. Powiedzmy sobie jasno: nikt z ludzi nie wie, kiedy Pan przyjdzie do nas powtórnie, toteż podawanie jakichkolwiek dat gdziekolwiek: czy to w Polsce, czy w jakimkolwiek innym kraju (dotyczy to także krajów misyjnych, gdzie sekty się mnożą jak grzyby po deszczu i otumaniają maluczkich) jest niepoważne. W związku z tym nie możemy ulegać tym pseudoreligijnym przepowiadaczom. Co więcej, powinniśmy częściej sięgać do Pisma Świętego, by to oczekiwanie i czuwanie było w duchu iście chrześcijańskim. Czasami nasza wiara i nadzieja są jak grudniowe dni. Zaledwie słońce pojawi się niepostrzeżenie na horyzoncie, lekko dotykając sklepienia nieba, a już przedwcześnie znika na zachodzie. A w nocy obsesyjnie powtarzają się niepokój i strach. Dokąd odeszły świeże i połyskujące kolory wiosny, świetliste letnie upały, zwiewne przebłyski jesieni? Teraz, Panie, jestem tym, który wygląda i poszukuje w wieczornej ciemności odprysków światła towarzyszących wielkim wybuchom. Bo to, co dawało blasku memu życiu, przykrył ciężki szary płaszcz zmierzchu i mgły. Ale w warownym murze naszego zniechęcenia i zmęczenia jest pewna szczelina, przez którą może przedostać się nadzieja, inny poranek, świetlisty obłok. Bądźmy więc ludźmi nadziei, iż Pan, który kiedyś powtórnie przyjdzie na ziemię, znajdzie nas czuwających i przygotowanych. Nie możemy jednak tej nadziei ograniczyć wyłącznie do siebie samych. Mamy też pomagać innym, to znaczy, być dla nich światłem. Ks. Jan Augustynowicz