Demokratyczny Kościół marzeń

Ze znanego dobrze w Płocku ks. prof. Andrzeja Kobylińskiego lewicowe media zrobiły sobie głównego eksperta od spraw kościelnych. Ksiądz profesor chętnie odwiedza różne „TVN-owskie” i „RMF-owskie” salony i opowiada o Franciszkowych reformach, najczęściej ich skalę przyrównując do rewolucji protestanckiej, jaka wstrząsnęła Kościołem w XVI wieku. Specyficzną cechą tych wszystkich profesorskich wynurzeń jest to, że ksiądz opowiada, opowiada, ale nigdy nie ocenia. Nawet kiedy mówi, jak niedawno, o rewolucji w związku z odbywającym się właśnie „synodem o synodalności”, a rewolucja nie kojarzy nam się dobrze, to w języku Profesora „kościelna rewolucja” wybrzmiewa zawsze co najmniej neutralnie. Nie wiadomo, czy należy się spodziewać po tej „rewolucji” czegoś dobrego czy złego. Czyżby umysł eksperta nie był w stanie tego ocenić i podpowiedzieć coś wiernym, których „sensus fidei” pod wpływem modernistycznych zachowań papieża Franciszka ulega coraz większemu wykolejeniu, a to właśnie wsłuchiwanie się w ten „sensus” ma stanowić największą zaletę tego synodu. Czy wykolejony „sensus” pomoże uratować Kościół i przywrócić go na jego dawne tory, na których mówił więcej o zbawieniu dusz niż o potrzebie ratowania klimatu?
W każdym razie ostatnia wypowiedź księdza Profesora nie napawa optymizmem. Synod zamierza wsłuchiwać się w sensus fidei nie tylko katolików, ale od razu „wszystkich ochrzczonych”, czemu już niektórzy biskupi dali wyraz, zapraszając na synodalne spotkania czcigodnych „braci odłączonych”, którzy przyłączyć się na powrót do Kościoła nie mają zamiaru, ale pouczać go, dawać mu rady i wskazówki bardzo chętnie. Poza tym sugestia, żeby o kształcie Kościoła nagle mieli decydować wszyscy, brzmi co najmniej śmiesznie. Kościół nie jest ani partią polityczną, ani organizacją wolontariacką, na statut której i kształt programowy mieliby mieć wpływ wszyscy członkowie, jak podczas jakiegoś walnego zebrania. „Chodzi o to, aby wszyscy, którzy chcą coś powiedzieć, mogli to uczynić. W związku z tym są różne formy ankiet rozsyłanych przez poszczególne diecezje. W niektórych diecezjach będą skrzynki synodalne, umieszczane w każdej parafii, aby do takiej skrzynki każdy mógł wrzucić swoje pytanie, swoją propozycję, czy właśnie – jak mówi papież Franciszek – swoje marzenie dotyczące Kościoła”. 
A więc aż tak źle jest z Kościołem, że zamiast z mocą głosić prawdziwą naukę Chrystusa, do czego został powołany, będzie realizował marzenia swoich członków? Zamiast, wiedząc jak ważne i pilne ma zadanie, dobrze kształcić duchownych i najlepszych posyłać na pierwszą linię frontu – do katechezy dzieci i młodzieży, do katechezy dorosłych, do posługi konfesjonału, Kościół będzie się bawił w ankiety, w których wierni będą „zadawać pytania” i opowiadać o swoich marzeniach? Teraz, w czasie tak trudnym jak pandemia? A czy i te słowa na temat reformy Kościoła można przyjąć bez śmiechu: „To próba przekształcenia obecnego modelu Kościoła w nową jego wersję. Gdybyśmy chcieli użyć języka politycznego czy socjologicznego, to chodzi tak naprawdę o głęboką demokratyzację wspólnoty katolickiej na całym świecie. Celem jest odejście od takiego modelu, w którym mamy nauczających - papieża, biskupów i księży - i słuchające owce”. To wszyscy będziemy się nawzajem nauczać, czy nikt już nikogo nie będzie uczył, tylko przy ciastku i herbatce będziemy się spotykać, jeśli ktoś jeszcze zechce przyjść, żeby sobie opowiadać o naszych marzeniach? Rozumiem, że zadbamy też, żeby było taniej. Powołań nie ma, trzeba likwidować seminaria. Biskupi nie mają już nauczać, więc trzeba zlikwidować biskupów, arcybiskupów, kardynałów, może samego papieża. No bo i do czego będą nam teraz potrzebni? Mieliśmy parę dni temu święto Chrystusa Króla. Naprawdę chcecie Królowi zdemokratyzować Jego Kościół? 

Wiesław Kopeć
 

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.