Była jak Matka Teresa

Ci, którzy osobiście znali działalność s. Heleny Pszczółkowskiej, mawiali, że jest lepsza niż cała pomoc społeczna. Mieszkając w najstarszej części miasta, w domu Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia im. Św. Wincentego a Paulo przy ul. Warszawskiej, nie tylko znała jego zakamarki, ale przede wszystkim ich mieszkańców, do których cierpliwie, dzień po dniu, docierała z pomocą. Siostra Helena zmarła w piątek 2 marca br. w wieku 82 lat.
Do Płocka przyjechała w 1966 r., mając lat 41. Urodziła się 25 maja 1925 r. we wsi Dzielin koło Przasnysza. Po ukończeniu szkoły podstawowej trafiła do Zgromadzenia Zakonu Sióstr Miłosierdzia na warszawskiej Tamce. Po obłóczynach pracowała w szpitalu dziecięcym w Kielcach, Lublinie, wreszcie Otwocku, gdzie leczyła gruźlicę. Potem była znów Tamka, Obryte koło Pułtuska, a wreszcie Płock i dom przy ul. Kościuszki 12. Dziesięć lat wcześniej szarytki wyrzucono ze szpitala św. Trójcy w Płocku, siostra Helena pomagała więc chorym w ich domach, zarazem współpracując z takimi instytucjami jak MOPS czy PCK – „Wszędzie miała otwarte drzwi i zrozumienie dla mojej posługi (...). Pomagałam wszystkim, nie pytając o wyznanie. Bo w każdym z tych biedaków objawia się Chrystus”, mówiła w rozmowie z Mileną Gurdą w 1995 r. Jako tzw. opiekun społeczny s. Helena odwiedzała chorych w domu, wykonywała podstawowe zabiegi pielęgniarskie, troszczyła się o to, aby jej podopieczni nie byli głodni i mieli się w co ubrać. Pomoc świadczyła z ogromną prostotą, skromnie, cicho i skutecznie. Płocka „matka Teresa” przez całe życie realizowała ideał życia poświęconego innym, zgodnie ze ślubem zakonnym, nakazującym służbę ubogim. Siostra Pszczółkowska za swoją pracę otrzymała odznakę „Zasłużonego opiekuna społecznego”, „Zasłużonego dla Płocka”, złoty krzyż zasługi oraz Medal Piotra i Pawła – najważniejsze odznaczenie watykańskie.  
(eg)