Wychodzi na świat Balladyna. Premiera na Międzynarodowy Dzień Teatru

Tygodnik Płocki

07/04/2022 08:00

Skierka (Szymon Kołodziejczyk), Grabiec (Mariusz Pogonowski), Chochlik (Bogumił Karbowski)

Klasycznie czy nowocześnie? Jak wystawiać dzisiaj „Balladynę”, która na nieszczęście reżyserów jest wciąż lekturą szkolną, ale każdy inscenizator marzy po cichu, by na jego spektakle ustawiały się kolejki, jak przed półwieczem do Narodowego? Hanuszkiewicz wyznaczył granicę, za którą nie można się już cofnąć. Musi być współcześnie, nowatorsko, awangardowo. Jeśli nie hondy, niech przynajmniej Chochlik rapuje, albo Grabiec wtoczy się na scenę w rytmie disco polo. Tak jest w płockiej inscenizacji Marka Mokrowieckiego.

„Wychodzi na świat Balladyna z ariostycznym uśmiechem na twarzy, obdarzona wewnętrzną siłą urągania się z tłumu ludzkiego” – pisał Słowacki w liście do Krasińskiego, tłumacząc pomysł dramatu. Ten rozpoczynający spektakl cytat od razu zaskakuje formą. Skandowany przez chór, z którego wyłania się Skierka (Szymon Kołodziejczyk) w tańcu breakdance, wyznacza nowoczesny kierunek inscenizacji. Próżno wypatrywać na scenie chaty wdowy. Zamkowe komnaty zastąpiły podesty. Światła wyczarują z nich i tron, i las, i brzeg jeziora – cały groźny romantyczny pejzaż – czasami potraktowany ironicznie, jak w scenie, gdy kostiumy z tearalnego magazynu zjeżdżają na sznurach jako duchy.
Autor scenografii Krzysztof Małachowski zaprojektował przyciągającą wzrok przestrzeń. Stroje głównej bohaterki odzwierciedlają stan jej ducha. Od niewinnej bieli spódnicy z t-shirtem, aż po czarną barokową suknię, która waży dużo więcej. Balladyna (Sylwia Krawiec) dźwiga te kostiumy jak kolejne zbrodnie. Okryta płaszczem w scenie bitwy wygląda jak bohaterka filmów fantasy albo gry komputerowej.

Lena Szatkowska

Reklama

Fot. Waldemar Lawendowski

Kup e-wydanie Tygodnika Płockiego