Teatr - Gra w Ionesco

Po sukcesie Gdyby Schaeffera, po udanym maria?u z Mro?kiem, pe?na energii grupa m?odych aktor?w Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w P?ocku, w ramach Sceny Inicjatyw, si?gn??a do tekst?w dramatycznych prze?miewcy Ionesco, do sztuki, kt?ra acz nie bez opor?w, uczyni?a go s?awnym.Ci, kt?rzy po raz pierwszy zetkn?li si? z ?ys? ?piewaczk?, skontatuj? by? mo?e, ?e wszystko ju? by?o w teatrze, humor mistrza zblad?, a dialogi typu „a propos, co s?ycha? u ?ysej ?piewaczki – wci?? czesze si? tak samo”, nie stanowi? li tylko kodu dla wtajemniczonych. Antyteatr Ionesco (bez akcji, bez rozwoju dramatycznego postaci, z absurdem w miejsce logiki) ju? nie szokuje ani skandalizuje, jednak kolejnym nowym pokoleniom widz?w i artyst?w wci?? warto go prezentowa?. Z takiego za?o?enia wyszli m?odzi, p?occy aktorzy, si?gaj?c po ?ys? ?piewaczk?. Jej tytu? wynik? z zabawnej pomy?ki aktorskiej, podczas trwaj?cych ju? pr?b sztuki, pod pierwotnym tytu?em „Angielski bez wysi?ku”, a idea skrystalizowa?a si? w czasie nauki j?zyka metod? „Assimil”. Wszystko dzieje si? wi?c w sferze j?zyka. Dwie pary bohater?w, stra?ak i niekonwencjonalna s?u??ca porozumiewaj? si? tekstem pozornie poprawnym, a w efekcie z?o?onym z frazes?w, bana??w potocznej mowy, kt?ra ich samych obezw?adnia i doprowadza do absurdalnych sytuacji. Mo?na odczyta? ?ys? ?piewaczk? jako stereotyp mieszcza?skiej rodziny angielskiej, parodi? j?zyka, obyczaj?w i kultury. W kreacji zbiorowej, kt?r? zaproponowa?a Scena Inicjatyw, obok ?miechu pojawi? si? refleksje o sensie ludzkich poczyna?. Bez sacrum, bez czytelnego ?wiata warto?ci ?ycie cz?owieka staje si? r?wnie? bana?em, a on sam w ?wiecie – b?aznem. Powy?sza sekwencja jest by? mo?e nadinterpretacj? p?ockiej inscenizacji sztuki Ionesco. Aktorzy: Piotr Ba?a, Dorota Cempura, Szymon Cempura, Barbara Misiun oraz Pawe? G?ady? i Mariusz Pogonowski zgrabnie zagrali przede wszystkim truizmy i bana?y j?zykowe, kt?rymi pos?uguj? si? bohaterowie. Ale pod warstw? absurdu nie spos?b oprze? si? refleksji, o kt?r? chodzi?o autorowi. Czasami trzeba u?wiadomi? nieabsurd, przez ods?oni?cie absurdu. Takie jest te? przes?anie Krzese? oraz Lekcji – kolejnych sztuk francuskiego autora. (lesz) Fot. z archiwum teatru