Marek Mokrowiecki nagrodzony Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis

W piątkowy wieczór (23 lutego) po spektaklu „Damy i huzary” dyrektor płockiego teatru Zygmunt Marek Mokrowiecki odebrał przyznany przez Ministra Kultury i Sztuki Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Odznaczenie wręczył Prezes Związku Artystów Scen Polskich Krzysztof Szuster.

Marek Mokrowiecki jest dyrektorem Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku od 1990 roku. Kadencję rozpoczął „Bogiem” Allena we własnej reżyserii, za którego otrzymał nagrodę Płockiego Towarzystwo Przyjaciół Teatru – Srebrną Maskę. Reżyserował dramaty należące do kanonu teatralnej klasyki: „Dziady” Mickiewicza (1992), „Kartoteka” Różewicza, „Król Ubu czyli Polacy” Jarry'ego, „Dzienniki gwiazdowe” Ijona Tichego Lema, „Wizyta starszej pani” Dürrenmatta, „Pan Tadeusz” Mickiewicza, „Wesele” Wyspiańskiego, „Operetka” Gombrowicza (2008), „Proces” Kafki (2014), „Wujaszek Wania” (2015), „Arszenik i stare koronki” Kesselringa, (2016), „Nosorożec” Ionesco (2017), „Dziady cz. II i III” (2018), „Balladyna” (2022). Kilkakrotnie mierzył się z Szekspirem. Na Dużą Scenę przygotował: „Wesołe kumoszki z Windsoru (1998)”, „Hamleta”, „Poskromienie złośnicy” (2016). Za „Poskromienie...”, pokazane na V Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów „Sztuka plus Komercja” w Siedlcach, teatr otrzymał II miejsce w kategorii najlepszy spektakl oraz nagrodę dziennikarzy.

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1965) i reżyserii na Akademie Múzických Umění w Pradze (1977). Przez kilka miesięcy był w zespole Teatru Pantomimy u Henryka Tomaszewskiego. Później został aktorem Sceny Polskiej Teatru Cieszyńskiego (1965-1973). Tam zrobił dyplom reżyserski spektaklem „Wieczór trzech króli” Szekspira. W 1978 roku razem z Karolem Suszką zagrali i wyreżyserowali „Wesele raz jeszcze” Nowakowskiego. Spektakl zdobył Wielką Nagrodę Publiczności i nagrodę jury na XVI Ogólnopolskim Przeglądzie Zawodowych Teatrów Małych Form w Szczecinie.

W 1977 roku Mokrowiecki dostał etat reżysera w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Zrealizował m.in. jednoaktówki Mrożka „Czarowna noc” i „Na pełnym morzu” Sławomira Mrożka, „Ciemny grylaż” Dobrowolskiego i Tyma, „Jeremiasza” Wojtyły (1981). Zagrał „Hamleta” w spektaklu reżyserowanym przez Alojzego Nowaka.

W 1983 roku rozpoczął pracę w Bydgoszczy. W Teatrze Polskim premierę miały „Wieczór trzech króli albo wszystko, co chcecie”, „Burza”, „Palacz zwłok”. Za spektakl „Rycerze” Arystofanesa otrzymał nagrodę jury II stopnia na XXI OPTMF w Szczecinie. W 1989 roku na sezon objął stanowisko dyrektora Teatru im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim. Tam wystawił „Stachuriadę” i „Księgę bałwochwalczą”.

Zasługą Mokrowieckiego jest wprowadzenie na polską scenę literatury czeskiej, od „Historii partii umiarkowanego postępu w granicach prawa” wg Haška (1993) i „Święta przebiśniegu” Hrabala (1994), poprzez „Opowieści o zwyczajnym szaleństwie” Zelenki (2015), „Myszy Natalii Mosshaber” Fuksa (2018). Za reżyserię „Bambini di Praga” otrzymał w 2022 roku czwartą Srebrną Maskę PTPT. Twórczość patrona płockiej sceny przypomniał przedstawieniami „Zaszczepiłem mu tego motylka, panowie” (2000) i „Dwa teatry” (2019). Wyreżyserował kilka spektakli poetyckich: „Jest miłość za nic” wg ks. Jana Twardowskiego (1991), „… I znów jestem w Płocku” na podstawie Broniewskiego (1997), „O zielony Konstanty, o srebrna Natalio” oparty na poezji Gałczyńskiego (2003).

Do repertuaru włączył widowiska plenerowe z historii miasta i regionu, przygotowywane z okazji Dni Historii Płocka wg scenariuszy Bohdana Urbankowskiego. Jest pomysłodawcą organizowanych od 1997 roku happeningów pod pomnikiem Broniewskiego w rocznicę urodzin poety. Podczas pandemii zrealizował poświęcony twórczości Szaniawskiego czteroodcinkowy film „Nie wszystko się kończy z zapadnięciem kurtyny”, nominowany w plebiscycie „Tygodnika Płockiego” – „Z Tumskiego Wzgórza” – na najważniejsze wydarzenie kulturalne w regionie.

Otrzymał kilka Złotych Masek, m.in.: Złotą Maskę „Wieczoru Bydgoskiego” (1986), specjalną Złoto-Srebrną Maskę PTPT na jubileusz 50-lecia pracy artystycznej (2015) i Złotą Maskę (2018). Za monodram „Sposób na życie” wg tekstów Herberta i Hrabala (1984) dostał nagrodę na Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu.

Odbierając odznaczenie Gloria Artis, Mokrowiecki powiedział: - Kiedy stoję na tym miejscu, sięgam pamięcią wstecz i dziękuję wszystkim ludziom, których spotkałem w teatrach Cieszyna, Bielska-Białej, Bydgoszczy, Gorzowa, Płocka, a szczególnie zespołom artystycznym i technicznym, bo to jest jeden wielki organizm. Medal zadedykował ludziom teatru, w szczególny sposób swojej żonie – aktorce Hannie Zientarze-Mokrowieckiej, która zmarła w listopadzie. Jej ostatnią rolą na scenie była Panna Aniela w „Damach i huzarach”.

Odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej” otrzymała Zdzisława Sieczkowska, główna księgowa teatru związana z placówką od 1984 roku. Jak podkreślił przewodniczący Sekcji Teatrów Dramatycznych ZASP Andrzej Chichłowski – laureatka bierze udział w zarządzaniu teatrem i dba o interesy instytucji, pozyskując z dobrym skutkiem środki od sponsorów i mecenasów. Marek Mokrowiecki dodał, że dzięki pani Zdzisi teatr nigdy nie był zadłużony i w terminie płacił wszystkie składki. W latach 2006–2007, z inicjatywy i ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego, teatr został przebudowany i zmodernizowany. Ostatnią inwestycją jest nowoczesna pracownia stolarsko-malarska przy ulicy. Harcerskiej.

Lena Szatkowska

+ fot. Waldemar Lawendowski