Jolka do garów, Wiolka do TV

Czy piękno zewnętrzne może nas uszczęśliwić? Czy pomoże dostać pracę, znaleźć miłość? Twórcy spektaklu Beauty 3.0 odpowiadają, że nie. Na scenie w „Piekiełku” trzy pokolenia kobiet torturują widza swoimi lękami, niespełnieniem, żalem za utraconymi szansami. Spektakl ku przestrodze dla wszystkich, żeby zamiast oglądać telenowele w telewizji, marzyć o operacji plastycznej nieco krzywego nosa, czekać bezczynnie na odmianę życia, docenili to, co mają i przestali pogrążać się w sztucznie kreowanej rzeczywistości.
Przedstawienie zostało zrealizowane na podstawie tekstu Iwony Kusiak. Sztukę wybrano podczas odbywających się w teatrze spotkań, na których nasi aktorzy czytali współczesne dramaty. Reżyserii podjął się Rafał Matusz. Scenografię i kostiumy wymyśliła Dorota Cempura, przenosząc widza w głąb jeszcze socjalistycznego wystroju mieszkania, z ciemną boazerią na ścianach, gdzie mieszkają trzy pokolenia kobiet: babcia (w tej roli Hanna Zientara), matka (Dorota Cempura) i dwie siostry – Jolka, marząca o miłości i własnym zakładzie kosmetycznym (Magda Tomaszewska) i Wiola (Katarzyna Anzorge) – brzydka prymuska. Bohaterki poznajemy w chwili, gdy na ekranie telewizora, ważnego i niezastąpionego członka rodziny, oglądają przemianę Wioli, której udało się to, co jest podobno marzeniem tysięcy kobiet – udział w programie telewizyjnym proponującym za pomocą operacji chirurgicznych całkowitą przemianę nieurodziwych uczestniczek w piękności. Współczesna wersja bajki o Kopciuszku.
Wiola wraca do rodzinnego miasta zamieniona w piękną kobietę. Cała rodzina czeka teraz na wielką odmianę w jej życiu. Z takim wyglądem na pewno znajdziesz fantastyczną pracę – cieszy się matka. A ten chłopak, który tak ci się kiedyś podobał, teraz cię zauważy – dodaje otuchy siostra. Ale czy wystarczy zmienić ciało, aby móc zmienić rzeczywistość? Czy całkowita metamorfoza wyglądu zewnętrznego nie jest ingerencją w naszą tożsamość? Czy osoba, którą widzę w lustrze, to jeszcze ja? Z tymi pytaniami musi się zmierzyć szczęśliwa uczestniczka telewizyjnej ułudy (dobra i odważna w tej roli Katarzyna Anzorge). Bilans zysków jest dość przerażający.
Nie bardziej szczęśliwa jest matka, która miała w życiu „szansę”– koronę Miss Mazowsza, ale nie potrafiła jej wykorzystać. Dobrze wypadła zwłaszcza scena, w której Dorota Cempura wspomina dawne podróże z zapomnianą teraz i nieużywaną walizką. Przekonywująco zagrała swoją postać Magda Tomaszewska – żywy stereotyp „Mariolki w białych kozaczkach”, marząca o wielkiej miłości i małej stabilizacji. Uparta, krnąbrna, a jednak zajmująca się starą babcią, cierpliwie prowadzająca ją do przychodni. A wizyty w przychodni powinny być przeznaczone dla samobójców – mówi w świetnym monologu Hanna Zientara. Wystarczy popatrzeć na twarze ludzi siedzących w kolejkach, na tych znudzonych lekarzy i niesympatyczne pielęgniarki, żeby od razu stracić ochotę do życia. Dobrze, że w życiu zdarza się miłość, która ratuje nas od śmierci.
Spektakl Beauty 3.0 nie jest ani zabawny, ani optymistyczny. Pokazuje, że metamorfoza ciała nie jest równoznaczna z metamorfozą duszy. Likwiduje zewnętrzne niedoskonałości, ale nie lęki, obawy, problemy. Co więcej, może mieć przerażające skutki.
Lena Szatkowska