Duży może więcej

W powiecie płockim jest kilka małych i średnich młynów. Radny powiatowy Apolinary Gruszczyński, właściciel dwóch młynów, mówi, że z roku na rok pogarsza się sytuacja młynarzy.
Dla Apolinarego Gruszczyńskiego młyny to rodzinna tradycja. Zaczynał jego dziadek. Później młynarstwem zajął się ojciec. – Zaczynał od wiatraka, który miał dziadek. Po wojnie przebudował go na młyn elektryczny – opowiada Apolinary Gruszczyński.
Na początku lat 90. radny powiatowy wybudował nowy młyn. – Od pomysłu do wybudowania młyna od podstaw minęło zaledwie pół roku. Tyle człowiek miał w sobie energii – wspomina. Dzisiaj Apolinary Gruszczyński jest właścicielem młynów w Małej Wsi i Wyszogrodzie. Ten ostatni może przerobić 40 ton zboża na dobę. Ale, jak przyznaje radny, nie pracuje na takich obrotach, bo nie ma odbiorców na produkty.
Jego zdaniem z roku na rok pogarsza się sytuacja młynarzy. Wszystko za sprawą dominujących na rynku wielkich przedsiębiorstw, które przerabiają po kilkaset ton zboża na dobę. – Kiedyś małe młyny były oparte na działalności usługowej. Ale na wsiach coraz mniej osób piecze chleb. Częściej po mąkę przyjeżdżają mieszkańcy miast. Odbiorcami są też lokalne piekarnie, ale w niewielkim stopniu – mówi Apolinary Gruszczyński.
Dodaje, że główny zysk uzyskiwało się na produkcie ubocznym, czyli otrębach, które były wykorzystywane na pasze. Niestety, zapotrzebowanie na nie systematycznie spada.
Apolinary Gruszczyński nie ma wątpliwości, że małe i średnie młyny mają problemy, bo generują wysokie koszty w porównaniu z wielkimi przedsiębiorstwami młynarskimi. I chociaż ich produkt jest zdecydowanie lepszy od tego z wielkich molochów, to niestety droższy i nie cieszy się już taką popularnością.    GSZ